Gebaseerd op de basisinstincten inzake zelfbehoud en zelfverdediging werden er verschillende gevechtskunsten ontwikkeld in de meeste culturen en dit in het bijzonder in centraal Azië, Egypte en Turkije.

Er wordt aangenomen dat de principes van de Aziatische gevechtskunsten verspreid werden van Turkije naar India, alwaar ze verder ontwikkeld werden tot meer gesofisticeerde kunsten (“kalaripayet”).

De geschiedenis van Karate zoals we het vandaag kennen zou eventueel terugbekeken kunnen worden tot tweeduizend jaar voor Christus.
India was de geboorteplaats van een bloothandse gevechtskunst, in Sanskriet, “Vajramushti” genoemd. Bepaalde bewijzen lijken er op te wijzen dat deze gevechtskunst beoefend werd door de “Kshatriya”, hetgeen de ‘warrior’ classe was van die tijd en hetgeen kan vergeleken worden met de Japanse samoerai en de middeleeuwse ridders van Europa.
De legende wil dat het derde kind van Koning Sugandha van Zuid India een lid was van deze vechtkaste. Hij kreeg zijn religieuze training van de ‘Dhyana van Meester Prajnatara’. Onder de begeleiding van zijn meester werd de jongen een erg wijze man en bekwaamde hij zich in de leer van Dhyana of het Boeddhisme. Hij kreeg de naam ‘Bodhidharma’.